Ons vertrekpunt is Mirador de Chio bij kilometerpaal 3 aan de TF-38. Bij tijdig vertrek is er voldoende parkeerplaats!
Aan het begin staat een informatiebord waarop de route no. 9 naar de Pico Viego en de Teide wordt aangeduid. Tot aan waypoint 9 sendero loopt de route parallel met sendero 32 (niet vermeld!) en daarmee ook aan “onze” eigen route 101 Pieco Viego.
Ondanks het feit dat er weinig hoogteverschil tot aan dit waypoint is, loopt het pad niet aangenaam vanwege de “grove” ondergrond. De route gaat ook vrij dicht langs de TF-38. Zoals (bijna) altijd in Tenerife is het landschap weer prachtig. En dat vergoed (bijna) altijd alles.
Bij waypoint 9 sendero gaan wij rechtdoor en stijgen we langzaam naar een hoogte van ca. 2250 meter en passeren Cruz de Tea. Het hoogteverschil met de bergen is vrij klein omdat we al op de hoogvlakte zijn. We hebben dan 3.2 kilometer gelopen. Tot aan dat punt is de route redelijk goed gemarkeerd met wandelstenen en ook veel belopen.
Rond die plek zijn diepe grotten. Of dit de vroegere uitlopers zijn van een vulkaanberg is ons niet bekend. Op de website hebben een foto geplaatst. Maar zelf (gaan) zien is natuurlijk meer dan een afbeelding! Op deze zelfde hoek zien we aan de rechterkant El Calderón (2494 m).
Vanaf de grotten, we hebben dan een bocht naar links gemaakt, is het landschap vrij vlak en ontbreken de wandelstenen.

Dit gedeelte wordt La Caldereta genoemd.
Het is een verkleinwoord van caldera. Caldera’s zijn ontstaan door instorting, doordat de onder de vulkaan liggende magmahaard tijdens een uitbarsting is leeggestroomd of weggeblazen. Sommige, meest kleinere caldera's zijn uiteinden van diatrema's (doorslagpijpen), door enorme vulkanische uitbarstingen ontstaan, waarbij de top van de vulkaan is verdwenen.

Waar de wandelstenen ontbreken is alleen de GPS onze gids!
Als de rotsen in het landschap verschijnen komen de wandelstenen weer (gelukkig) te voorschijn en houden we opnieuw, na korte tijd, links aan. Wij hebben zelf ook hier en daar wandelstenen geplaatst. Deze waren soms van heel licht materiaal. Je denkt iets “zwaars” te pakken maar het is heel “licht”. Als “leek” zouden we zeggen dat het “slakken” zijn. En dat schijnt ook zo te zijn!
Na korte tijd komen we op een smalle richel aan de “onderkant” van de Montaña Reventada. Ook hier is het pad goed te onderscheiden en te lopen maar de ondergrond is van vrij grof materiaal.
Het laatste stuk, tot aan waypoint R 105-106, lopen we over een smalle bergkam.
Bij waypoint 32 sendero pakken we route 32 van het National Parque weer op. Ook dit stuk ligt weer in een fraai landschap. In het algemeen is dit een breed pad dat goed onderhouden is en waarbij de bordjes met de nummering nog aanwezig zijn!
Het woord “vulkanische bommen” in de ondertitel is ingegeven door het feit dat we tijdens de route deze bommen zijn tegengekomen. Van allerlei formaat en die erg lijken op bommen die tijdens de vulkaanuitbarsting “afgeschoten” zijn. En door zo’n bom geraakt te worden lijkt ons niet zo’n pretje. Daarna maak je niet veel wandelingen meer.

Klik op de Google foto om de route als Google Earth bestand te downloaden en te verkennen!